Twintig voor vier, Utrecht Centraal

Om tien voor gaat mijn trein, wat ik makkelijk haal.

Twintig voor vier, Utrecht Centraal

Twintig voor vier, Utrecht Centraal. 
Om tien voor gaat mijn trein, wat ik makkelijk haal. 
Bij spoor tien kom ik een achternicht tegen. 
En terwijl we bedenken hoe onze familieband ook alweer had gelegen,
hoor ik op de achtergrond 'mijn' fluitsignaal. 

Nou ja, geen man overboord. 
Ik zet de tocht naar mijn perron dapper voort. 
Maar dan minder ik toch weer vaart...
Waarom heeft bijna iedereen een grote, pluizige vossenstaart? 
En terwijl ik observeer, flappert mijn trein alweer van het grote bord.

Ondertussen is het tien over half vijf. Bij spoor zes loop ik een vriend van een vriend tegen het lijf. 
We hadden niets meer dan een kletspraatje
over de escapades van ons gemeenschappelijke maatje. 
En in mijn ooghoek lijkt het alsof ik steeds verder van mijn trein afdrijf. 

Even focussen nu, dit is immers al poging vier. 
Als dit zo doorgaat, kom ik nooit meer weg hier!   
Bij spoor vijf zie ik mijn oude basisschooldocent.
Hij vroeg me of ik ene Chris eigenlijk ook had gekend. 
Ik dacht één moment na en opeens stond de deur van mijn trein op een kier. 

Ik moet nu echt heel dringend door! 
Hoe laat gaat de volgende? - Tien voor. 
Dan zie ik dat bij spoor 3 een ex van me staat. 
Het is om meer dan een reden goed dat ik niet met hem praat. 
En dus stap ik snel in de trein. Ik ben weg, hoor! 

Leuk? Niet leuk? - Ik hoor het graag!