Mevrouw Suurmondt en Koen
Was je liever Suurmondt of toch liever Koen?
Dit is een stuk over mevrouw Suurmondt die naar eigen zeggen goed was in taal die zichzelf een echte purist vond beter dan jij en ik, dan wij allemaal. Als ze woorden zag die haar niet zinden gaf ze de schrijver een veeg uit de pan. Hoe kan iemand dit goede taal vinden?! Hier word ik helemaal iebel van! Vrienden en buren waren keer op keer alert bij iedere krabbel en post haar schrijven durfden ze bijna niet meer zo bang als ze waren voor haar roast. Tot op een dag de kleine jongen Koen de stoute schoenen aantrok en zei: Ik ga iets schrijven, ik ga het doen! Het deert me niet wat ze vindt van mij. Ik vind mevrouw Suurmondt eigenlijk lief en ook al is mijn taal niet altijd top ik ga nu toch beginnen aan een brief hopelijk gaat mijn boodschap voorop. Kleine Koen schreef zonder na te denken De woorden kwamen recht uit zijn hart Als mevrouw hem daarom wilde krenken Dan was dat maar zo, voor zijn part. En toen schoof hij zijn brief door de bus, de buren wisten niet wat er zou gebeuren. Zou ze blij zijn, geeft ze Koen een kus? Of zette ze het toch weer op een zeuren? Wat er gebeurde, ga ik niet aandragen, het einde invullen mag je zelf doen. Maar denk eens na, wil ik je vragen, Was je liever Suurmondt of toch liever Koen?
Altijd koen