Toen de freule van Amsterdam gisteren op het toilet plaatsnam om eens stevig te gaan zitten drukken, bekroop haar het unheimische gevoel dat iemand haar zag zitten op haar stoel en juist daardoor wilde het niet meer lukken. Ze keek woest om zich heen, maar gluurders? - Ze zag er geen. Toch was ze hierdoor erg van de leg. Ze verliet de pot onverrichter zake en besloot iets van haar dag te maken. En dat gevoel? Dat ebde toen weg. Maar ja, ze werd natuurlijk geheid hard ingehaald door de realiteit, toen dat keuteltje weer kopjes gaf. En eenmaal terug op de troon kreeg ze binnen mum van tijd gewoon weer dat nare gevoel, BAF! Poepen deed de freule graag privé en nu keek er iets of iemand mee. Maar wie, waar, hoe, waarom of wat? En toen zag ze, in de wasbak, zo groot dat het een eigen energieveld genoot: een gladde, glibberige pad. Zo snel als ze kon, verdween ze uit zicht en smeet de deur hard achter zich dicht. Een pad met ogen die gluren! Hij hield de freule net zo bezet als een poppenspeler zijn marionet, want poepen? Dat deed ze voorlopig bij de buren.