Wie op vakantie (oh, zo fijn)
opeens heel helder ziet
hoe het leven eigenlijk zou moeten zijn,
denkt bij diens eerste werkdag: ‘Zo dus niet.’

Op vakantie dacht je even:
‘Dikke doei baas, loop naar de maan!’
Maar je bent toch maar niet weggebleven,
dus nu moet je er gewoon weer aan.

Die eerste loodjes voelen wellicht
net zo zwaar als de laatste, plus:
nu is er totaal geen einde in zicht
dat kan dienen als stimulus.

Denk dan niet meteen aan de hele ruk
van hier tot je weer bij het einde bent.
Want er is ook een middenstuk
en dan zit je al lang weer in je element.

Ik heb tijd verloren vandaag
echt, het was zo zonde! 
Dat doe ik helemaal niet graag. 
't Gaat om driehonderd seconden. 

Weet je wat het is? - Kijk.
Het voelt gewoon niet lekker. 
Ik doe straks anders wel iets tegelijk,
want ik baal nu als een stekker. 

Door mijn raam zag ik een truck
die in een klein vak werd geparkeerd. 
Het verkeer eromheen was druk.
Ik was totaal gebiologeerd. 

Normaal ben ik hyper-efficiënt.
Als ik forens, leer ik een taal.
Ooit heb ik gelezen en gerend.
Dat is ook waarom ik nu zo baal. 

Tijdens mijn afwezigheid
had ik nog wel één nuttige gedachte,
iets over succes en het hebben van schijt.
Misschien kan die de pijn verzachten. 

Was ik maar iets meer robotesk,
dan voelde ik me nu niet zo stom.
Is er voor zoiets een klachtendesk?
Dan vraag ik daar een schadesom

Je hebt ze erbij, van die mensen 
die kamperen het liefst poedelnaakt. 
Gelukkig hebben die voor hun wensen
geheel eigen campings gemaakt. 

De naturist geeft aan kleding de brui. 
Diens motto: hurken niet bukken. 
Bij fris weer draagt 'ie enkel een trui 
en ziet er dan uit als Fokke of Sukke. 

Bij alles is de naturist graag bloot, 
dus ook bij de vaat en jeu de boules. 
Niet dat die diens lichaam graag showt, 
maar het geeft gewoon zo'n lekker gevoel. 

Naturisten vinden bloot 'niks aan de hand', 
't zijn de niet-naturisten die mokken.
Die vinden dat blote maar gênant
dat zijn de echte helden op sokken.

Ook al wordt alles en iedereen slomer... 

en staat het zweet continu in je naad,
ook al is bij het minste of geringste je gezicht een tomaat,
en ondanks dat egaal bruin worden nooit lukt,
en de hitte soms ook wel op je drukt,
ondanks dat je kleren veel sneller gaan stinken,
en je maar moet blijven drinken, drinken, drinken,
je insmeren moet je trouwens ook,
en ook al zit je, als je buren barbecueën, in de rook, 
en ook al is er geen bal op de teevee,
en ondanks dat je steeds denkt: 'Het is mooi weer, hier moet ik iets mee',
ondanks dat de bruggen in de stad moeten worden bespoten 
en mensen de neiging hebben om hun lichaam te veel te ontbloten, 
ook al valt klimaatverandering zo op 
en zoemen de muggen 's nachts rond je kop,
en ook al ga je steeds veel te laat naar bed,
maar mag de wekker nooit eens later worden gezet,

het is toch een heerlijke tijd, die zomer!

- Wat hangt daar nou aan je gezicht? 
Dat lijken wel stukjes gedicht! 

* Oh, pardon, zit er nog iets aan mijn kin? 
Ik heb net even flink zitten persen. 
Ze schrijven zich niet zelf, die verzen, 
en dan schiet het vegen er nog weleens bij in. 

- Het ziet er op zich wel geletterd uit
al die losse lettergrepen op je huid, 
maar het heeft ook wel iets van korsten.
Ze doen je dichtkunst geen recht,
want als je ze nu achter elkaar legt,
krijg je willekeurige syllabenworsten.

Kees, heb je die vrouw hiertegenover gezien? 
Je weet wel, die bij nummer tien. 
Die zit alwéér de hele dag op haar telefoon. 
Zal ik tegen haar zeggen
dat ze dat ding nou eens weg moet leggen? 
Het is bijna ziekelijk gewoon! 

Oh ja en wat ik ook nog zeggen wou...
Weet je nog die andere vrouw, 
die dunne, die chagrijn.
Die zag ik vandaag van de glijbaan gaan!
Met haar benen in de lucht kwam ze beneden aan. 
Die zal nu toch eindelijk wel losgekomen zijn?!

Tsss, Kees, zie je daar die vent? 
Die ene met die opblaastent? 
Die had vorig jaar toch geen gaspit? 
Nu heeft hij er twee! 
Hoe krijgt hij het allemaal mee?! 
Als hij inpakt, reken maar dat ik klaarzit. 

Trouwens, toen ik net broodjes ging halen
zag ik die kibbelfamilie betalen. 
Al zag ik alleen de moeder met de jongste spruit. 
Stel je voor dat een van hun ruzies ontspoorde
en dat heel de camping het hoorde...
Misschien heeft die kleine het eindelijk verbruid.

Zeg Kees, heb je hier wel eens bij stilgestaan: 
Zouden wij ook bij anderen over de tong gaan? 
Dat vind ik dan wel heel brutaal! 
Ach, misschien is het wel enkel lof
we geven ze natuurlijk ook niet veel stof...
Wij zijn gelukkig heel normaal!

Ik heb een ideetje! 
Waarom doen vandaag niet gewoon eens een dagje niet mee?
Dan ploffen we neer op ons canapeetje 
en kijken we de hele dag tv. 
Héérlijk, zo'n offdaytje! 
Hatsikadee! 
Misschien kunnen we nog wel even naar een cafeetje
voor een appelbeignet
en een lekker, rustgevend Earl Graytje.
En voor de rest houden we het bij pais en vree.  
Dit zal toch niet meteen leiden tot een demasqueetje? 

Want weetje... 
Wat ik nu ga zeggen, hou ik meestal privé.
En over het algemeen ben ik echt een modelemployeetje.
Maar soms voelt werken als corvee
of als het ene na het andere dossiertje.
Op dagen als deze ben ik minder tevree. 
Maar ja, zonder werk geen geld in het portemonneetje.
Mijn agenda voelt gewoon veel meer feng shui
met hier en daar een ATV'tje. 
Maar goed, ik wijk af. Even resumé:
Dit was bedoeld als een snel een-tweetje. 
Dat dagje vrij, zullen we dat doen, ja of nee?  

Twintig voor vier, Utrecht Centraal. 
Om tien voor gaat mijn trein, wat ik makkelijk haal. 
Bij spoor tien kom ik een achternicht tegen. 
En terwijl we bedenken hoe onze familieband ook alweer had gelegen,
hoor ik op de achtergrond 'mijn' fluitsignaal. 

Nou ja, geen man overboord. 
Ik zet de tocht naar mijn perron dapper voort. 
Maar dan minder ik toch weer vaart...
Waarom heeft bijna iedereen een grote, pluizige vossenstaart? 
En terwijl ik observeer, flappert mijn trein alweer van het grote bord.

Ondertussen is het tien over half vijf. Bij spoor zes loop ik een vriend van een vriend tegen het lijf. 
We hadden niets meer dan een kletspraatje
over de escapades van ons gemeenschappelijke maatje. 
En in mijn ooghoek lijkt het alsof ik steeds verder van mijn trein afdrijf. 

Even focussen nu, dit is immers al poging vier. 
Als dit zo doorgaat, kom ik nooit meer weg hier!   
Bij spoor vijf zie ik mijn oude basisschooldocent.
Hij vroeg me of ik ene Chris eigenlijk ook had gekend. 
Ik dacht één moment na en opeens stond de deur van mijn trein op een kier. 

Ik moet nu echt heel dringend door! 
Hoe laat gaat de volgende? - Tien voor. 
Dan zie ik dat bij spoor 3 een ex van me staat. 
Het is om meer dan een reden goed dat ik niet met hem praat. 
En dus stap ik snel in de trein. Ik ben weg, hoor! 

Ik had vannacht vijf muggen in mijn klamboe.
Hoe heeft dat kunnen gebeuren, vraag ik. Hoe?!
Ik denk dat het ongeveer zo moet zijn gegaan: 
Het was een tropische nacht, uitzonderlijk warm.
Ik stak mijn been onder de deken uit, gevolgd door mijn arm.
Daarbij moet er een opening zijn ontstaan.

Muggen zijn als wezen natuurlijk erg klein,
het kleinste spleetje kan derhalve groot genoeg zijn. 
En eenmaal binnen was het feest!
Waarom heb ik die klamboe, vraag ik met recht,
als ik zo maar lig opgediend als muggenhoofdgerecht?
Het scheelde niks of mijn bloed was op geweest. 

Toen ik in de gaten had dat het foute boel was,
ben ik even flink tekeer gegaan op het matras.
De een na de ander las ik de les. 
Nou ja, eigenlijk sloeg ik ze plat. 
Ze hoefden niet dood, maar ik was het wel zat. 
Het waren er zeker vijf, misschien wel zes. 

Alles komt goed, wedden? 
En met die woorden klom hij omhoog,
tussen de bladeren waar net nog iets bewoog,
om zijn geliefde papegaai uit de boom te redden. 

De omstanders vonden de man een hoog spel spelen.
"Kan hij niet vliegen dan, die papegaai?"
"Ik denk dat ik het nummer van de hulpdienst vast draai!"
Helaas kon dit alles de meneer niks schelen.  

Niet veel later kwam vanuit het niets
een felgekleurde papegaai tevoorschijn
- zo eentje die best nog wel eens van die meneer kon zijn -   
en hij landde op een van de omstanders' fiets. 

De vogel konden we snel in zijn kooi stoppen.
Maar bij meneer kwam toen het hoge woord eruit... 
Zo klonk het met een wat bibberend stemgeluid: 
"Ik ben opeens heel bang voor boomtoppen." 

En daarom bellen we dus alwéér 1-1-2. 
Een vogel in een boom vond u geen onraad,
maar meneer is nu echt desperaat. 
Komt u hem redden, AUB? 

Waarom ik zo'n hekel heb aan normaal? 
Je komt het zo vaak tegen. 
En het is saai als een zondag vol regen.
't Is voor mij een raar verhaal
maar mensen zijn blijkbaar tevree
met een bestaan als simpel cliché.

'Normaal' zie ik als plagiaat.
Het is een simpele copy-paste 
van wat iemand anders al lang is geweest.
Alsof je naar de bieb gaat
en daar enorm moet speuren 
om een boek te vinden waarin eens iets bijzonders wil gebeuren.
 
Weet je wat nog het meest frustreert?
Als het je lukt om te zijn zoals iedereen
hangt daar een zweem van succes omheen. 
Zo van: van harte gefeliciteerd!
Je hebt minimale energie verspild
aan piekeren over wat je zelf eigenlijk wilt. 

Het is misschien een utopie,
maar als we nou eens met zijn allen
lekker ver van de boom zouden vallen...
Dan beperken we 'normaal' tot subcategorie.
De kakofonie, die stoort dan vast ook een keer.
Maar goed, dat zien we dan wel weer.

Het is weer die tijd van het jaar

waar kapper Kees voor vreest.

Buurman Brugmans golvende haar 

is in tijden niet zo lang geweest. 



Iedere keer dat de telefoon gaat

schrikt Kees zich een hoedje. 

Als er meteen veel wordt gepraat,

weet Kees genoeg; dan moet je. 



Maar wat is dan buur B’s manco

dat Kees niet in zijn haar wil woelen?

Zit zijn hoofdhuid vol met panko

of is zijn haar te vet om te voelen? 



Nee, het probleem is niet B’s haar.

't Is soms alleen zo’n woordkanon.

Dan kletst hij alles aan elkaar.

en Kees wil dat liever niet in zijn salon. 



B. vraagt bij een knipbeurt assertief 

naar Kees’ volgende vakantieplan. 

Hij vraagt hoe het is met Kees’ lief.

Maar Kees wil helemaal niet zo kletsen als Brugman. 



‘t Is nu nog stil in Kees zijn zaak.

En stilte is Kees’ lievelingsding

Maar binnenkort is Kees de Sjaak

Wacht… wat hoor ik? TRRIING!! 

De toiletcollega bij ons in de discotheek
is werkelijk waar een ontzettend leuk type. 
Het is dat ik haar overdag soms spreek,
want tijdens werktijd merk je dat niet, in principe. 

Deze mevrouw is niet zo'n nachtdier
en dat is dan nog zacht uitgedrukt. 
Haar ogen staan bij ons hooguit op een kier
tenminste als ze niet net eventjes tukt.

Onze collega slaapt overal doorheen
zelfs door harde, dampende muziek. 
Maar online is ze al een echt fenomeen.
Zo'n duttende dame is wel zó fotogeniek. 

We willen haar daarom liever niet kwijt,
dus hebben we een olifantenpad gezocht.
We hebben een crowdfunding voorbereid.
Onze club is dankzij haar zo drukbezocht. 

Wat hebben we nou gedaan, terwijl ze sliep,
om haar niet te hoeven verpotten?
In haar contract hebben we, in het geniep,
'schoonmaker' vervangen door 'mascotte'.

Zodoende hebben we nu een vacature vrij.
Dus ben jij die enorm nachtactieve persoon
en staan mensen toch al voor je in de rij?
Word dan bij ons onderkoning van de troon!

Volgens mij doet iedereen maar wat. 
Maar alleen de dapperen onder ons zeggen dat. 

Zelfs de mensen met meer succes dan doorsnee
hebben van hun eigen verdienste daarin nog niet het geringste idee.
Iedereen probeert maar in het wilde weg een goed mens te zijn. 
Maar 'goed' is gewoon een heel groot grijs terrein. 

Bijvoorbeeld:
Moet je dat vlees met die sticker nou juist eten? 
Of is het beter als we dat toch maar wegsmeten? 
Is de tijd nemen om de pot schoon te maken 'goed'
terwijl de volgende persoon in de rij juist heel nodig moet?

Geen persoon in de wereld die al deze antwoorden weet
en die ook nog eens tot nu toe steeds het juiste deed. 

En lijkt het leven soms even veel te complex 
dan hebben we allemaal zo onze overlevingsreflex.
De een bijt zich vast in ordentelijke spreadsheets, 
de ander dompelt zich onder in z'n socialmediafeeds
en een derde spuit nog maar weer wat siliconen in diens lip.
Allemaal om hetzelfde te bereiken; iets van grip.

Het leven is net een brok pottenbakkersklei. 
Je kan iets moois van maken, maar jemig, wat een karwei!

Aan het einde van de dag doet iedereen maar wat.
Als je een beetje dapper bent, zeg je dat. 

Die nette mevrouw van Schie 
van Dorpsstraat nummer drie
kan het hele A,B,C in scheetjes laten. 
Ze reist nu langs stad en land
om met een achtergrondmuzikant 
op te treden voor hordes scheetfanaten. 

Dat meen je toch nie?!
Die nette mevrouw van Schie? 
Die met die dikke brillenglazen? 
Ik vind haar altijd zo gewoon. 
Zij is toch wel de laatste persoon
die ik zo een publiek omver zie blazen!

Die nette mevrouw van Schie
had de p en de f zo onder de knie. 
Maar die klinkers, o o, die klinkers!
Daarvoor is het cruciaal 
dat je je volledig ontspant, rectaal 
en wat je krijgt zijn altijd stinkerds!

Hoe heeft die nette mevrouw van Schie 
altijd voldoende flatulentie 
voor een avondvullende show? 
Haar geheim? Ze laat nooit zachte fluitjes
en haar dieet bestaat alleen uit spruitjes 
zo komt ze gegarandeerd aan voldoende gasflow. 

't Is nu een kwestie van tijd
voordat mevrouw van Schie met al haar vlijt 
van losse letters woorden weet te scheten. 
Wat zal het haar dan voor de wind gaan! 
Uren zullen ze voor haar relaas in de rij staan. 
Relaas van onderen, niet te vergeten. 

Morgen ga ik me vervelen.
Dat zeg ik jullie nu alvast. 
Ik kom dan niet buitenspelen.
Ik heb m'n plannen doorgekrast. 

Morgen ga ik me vervelen.
Ik ben van plan om niks te doen.
Staren naar plafondpanelen 
of naar de stiksels op mijn schoen.

Morgen ga ik me vervelen.
Mijn telefoon smijt ik opzij.
‘t Wordt een detox, een algehele.
Even een dagje prikkelvrij.

Morgen ga ik me vervelen.
Maar stel je nu iets héél leuks voor
dan verschijn ik ten tonele.
Dat niks doen schuift dan één dag door.

Het is alweer bijna vakantie, lekker hoor!

Je hebt toch niet naar campings gekeken?

Dat gaat voor mij niet als ontspanning door.

Kan ik daar nog een stokje voor steken?



‘k Ga toch niet met ‘n rol onder m’n armen

en dat iedereen dan weet wat ik ga doen?

Ik snap het niet, wat is daarvan de charme?!

Nee hoor, voor mij meer luxe, meer fatsoen.



Dan trekt ze d’r neus verder op en zucht:

Het idee alleen, in de rij met je vieze vaat.

En dan staan afwassen in andermans lucht.

Ik zie al helemaal voor me hoe dat gaat.



Nou, luister... hou maar op met je gezeur

Anders huur jij toch lekker zo’n luxe tent

met een keuken, douche en plee met deur

Maar ik vind je wel ontzettend verwend.

Als ik me zou verkleden als april
(omdat ook ik doe wat ik wil) 
reken maar dat ik van boven kies
voor wol en dons en Kaukasisch fleece
en daaronder dan een korte broek 
want de zomer is al om de hoek. 

Als ik me zou verkleden als april 
(wat soms gebeurt zonder dat 'k dat wil)
zou ik zomaar over straat kunnen gaan 
met alleen een shirt met korte mouwen aan.
Maar als 't te koud wordt aan de handjes
dan draag ik toch ook mijn wantjes.

Als ik me zou verkleden als april 
dan begin ik met veel goede wil 
en piep ik mijn blote voeten in sandalen.
Maar om mijn optimisme terug te schalen
grijp ik toch nog dat bomberjack 
ook al loop ik zo wel wat voor gek. 

En zo ging ik dus verkleed als april. 
't Is nu maar kijken wat mei van me wil.

Dit is mijn Da Costa del Solletje 
waar iedereen komt en gaat.  
Muis en mens heeft hier een holletje
maar ik ben de koning van de straat. 

Hier willen ze me blijkbaar niet. 
Dat vink dus hi-la-risch!
Zij worden boos en ik geniet. 
Even laten zien wie hier de baas is. 

Geobsedeerd door die muis...
De deur stond op 'n kier. 
Kat 'm gezien bij dit huis, 
maar die muis woont toch ook 'niet hier'?

Daar heb je die mejuffrouw weer. 
Hoort bij de 'kattenfluisteraars'.
Ze wil aaien... Nou, één keer
en dan toon ik je mijn aars. 

Boris, denk je nou heus, 
dak bang voor jou zou zijn? 
Pak an, een kras op je neus! 
en welkom in mijn domein. 

Dit is mijn Da Costa del Solletje 
waar iedereen komt en gaat.
Muis en mens heeft hier een holletje
maar ik ben de koning van de straat.